شعر زندگی

bazygushi — Sat, 04 Oct 2008 23:17:42 GMT

از تمامی ِ آنچه که هست

تنها آنچه می خواهیم

می بینیم

از تمام آنچه که نیست

تنها آنچه می خواهیم

می شنویم

از تمام

تنها آنچه می خواهیم

نیست!

۸۷/۷/۲

آدمها ودرختها8

bazygushi — Tue, 30 Sep 2008 02:39:14 GMT

باز یمان قایم باشک بود

جستجو کردن

دیگری را دیدن

پیدا شدن

یکی دنبال چیزی می گردد

تا برنده باشد

یکی خودش را گم می کند

تا که بازی

او را به ناشناخته ها ببرد

پناه می برم به چیزهای بزرگ

پدرم

یا پیر مردی که ریشش سفید بود وبلند

به طول اروند رود

می ترسم از چیز های بزرگ

پدرم

یا پیر مردی که ریشش سفید بود وبلند

به طول اروند رود

امّا چه زود گذشت

حتی از آن خدای سختگیر وسفید

خبری نیست

وپدرم

که گاهی از دور لبخند می زد

پناه می برم به خودم

به هوای درون حباب

وپرواز ی تا پنجره ی طبقه ی همکف

به دخترانی هم اندازه ی تاول های شبم

به کودکی

به رویا

وهر آنچه که از خودم دور می کُنَدَم

مشغول بازی می شوم

خودم را گم می کنم

تا پیدا شدن

وزندگی سخت می گذرد در بازی ِ بی قاعده

خلاف ِ قول ِ باد

بویی از من به مشام دیگری نمی رسد

گم می شوم

وبازی ِادامه دار..

۸۷/۶/۲۹

روی تن ات حک می کنم

روی قسمتی از تو،که تاول نداشت

روی ابری مادر

که شباهتی به بمب وانفجار نداشت

روی تو حک می کنم

نام دوستان ام را

روی عصمت ات

آنجا که سلامت ِ گذشتن از آتش بود

گلستانی که تنهایی

برای تو ساخته بود

روی تو می نویسم

روی لایه ی زیرین ات

که پوست ات کنده شد تا باکره بمانی

روی تو می نویسم

تا جاودانه بمانم

و قرار با خود را از یاد نبرم.

۸۷/۶/۲۹

تردید

bazygushi — Mon, 29 Sep 2008 02:04:01 GMT

بر کرانه ی کف دور دهان ات

تردید موج می زند

می توان غرق بود

در لحظه ای که اکنون جاری است؟
یا نه

باید سنگینی امواج تاریخ را

از پوست تشنه ات به افق گرفت؟

۸۷/۷/۲

bazygushi — Sat, 27 Sep 2008 00:33:00 GMT

چه اجبار است شعر گفتن

می توانم پشت در خانه ات بایستم و گریه کنم

یا سیگاری دود کنم و

شعری عاشقانه از دیگری بخوانم

چه اجبار است شعری گفتن

چه اجبار است

شعر

وقتی که گریه ها ودیگران تمام می شود!

۸۷/۶/۲۳

روز دوم

bazygushi — Fri, 26 Sep 2008 00:05:18 GMT

روز دوم کار تو کافه تمدن:(عکس اول کار روز اوله)

در حجاب درختان، عریان می مانم!

از کمین اشباح سبز رنگ

که ستاره های آرزوهامان روی دوششان می درخشد

فرار نمی کنم

به درخت ِ بهاری پناه می برم

به سایه هایی که

فرمشان در ازدحام دیگران گم است!

25/6/87

دلتنگی ام از عروسک!

bazygushi — Wed, 24 Sep 2008 22:05:25 GMT

ای عروسک ِ بالدارمطبوع

در آغوش هم بودیم

از تشنگی کویری وطغیان رودی جدا شدیم

راهی جز زاده شدن نبود

بیداری از خواب

ودیگر خاک وآب

نه خاک بود و،نه آب

من بودم

تشنه ی طغیان

کوهی از پنبه،آتشفشانی که شیر می جهد بیرون از آن

وقتی که من اولین نیاز را،پاک می کردم

دیگر از تو خاطره ای می مانَد

تا لحظه ی مرگ

که بی دغدغه ترین آغوشی!

تنها یک نیاز و،یک پاسخ

بی دغدغه ترین آغوش

ای مادرمهربان

بخشی از تو بودم

اگرچه تمامی من همخوان تونبود

می خوانی ام باز

ومن به خاطره ی روزهای پیله گی

به فکر درون سینه ات بودم

که لمس،دیوار ِ باغ ِ مهربانی نبود

ای پدر سخت گیر

ترسان ترسان می روم

در جنگی ناخواسته

وبا اضطراب نتیجه،لرزه ای دائم است در اندامم

که مینی است آیا زیر گام بعدی ام

تجربه ی نو

وعدم رضایتی از خود،که خود فشار قبر است

ترس از سخنی با تو گفتن

که نکند دوست ام نداشته باشی

ای ناشناخته ی آشنا

در منی؟
بیرون من

پشت ِ دری چوبی یا شیشه ای؟
دوستت دارم!

ای عروسک بالدار مطبوع

آغوشت را گم کردم!

شهریور 1387

رنگ تنهایی

bazygushi — Wed, 24 Sep 2008 02:11:52 GMT

آزمایش کرده ام که چه رنگی

می تواند تنهایی ام را نشان دهد

حیات ام می گوید،همه رنگی

می تواند

مرا از چنگال تنهایی

به آغوش تنهایی

ببرد.

۸۷/۶/۲۵

چرکنویس 11

bazygushi — Tue, 23 Sep 2008 14:29:38 GMT

با سرعت حادثه ها همزاد شده ام

با سرعت ندیدن دیگران

وخودم

چتر می گذاریم بر سرمان

چهره ی گریان دیگری را نمی بینیم

دوجداره می کنیم خو دمان را

صدای ناله را نمی شنویم

رنگ هایی ازرویا و

خوشگلی خیال دیگران برمیداریم و

از هراس ِ هیچ چیز

حرفی در میان نمی آوریم

فروش می رود تابلوها

ولااقل زیانی به کله گنده ها نمی رسانیم

که فقر وجنگ ودرد

بهانه ی سیری واسیری و نوشتن تکلیف می شود

میزهایی را در پیاده رو پهن می کنیم

بیرون ِ پنجره های دوجداره

می بینیم

پادشاه لخت وعور در خیابان قدم می زند

میان ِ ما

فقر از هر قدم

می بینیم

بی هیچ اعتماد ی به ثانیه ی بعد

وقتی حق با همه باشد

چه تنهائیم!

23/6/87

چرکنویس 10

bazygushi — Sat, 20 Sep 2008 02:22:41 GMT

ترانه های آبی رنگ

لای ِچرک های ِ بی کسی زاده شد

رفتیم

آسمان را در کف دستانت حس کردم

پروازی آبی را

که تو ندیدی ام شاید

من اهل اینگونه رفتن ها نیستم

دانسته رفتن را

نمی خواهم که ببینم

تنها در آسمان شهرم پرواز می کنم

تنها در آسمان را

نمی خواهم

راه راه لباست

میله های قفس نبود

راههای انتخاب ام را می گویم

من زندانی خودم شدم

تو پرواز کردی، رفتی

ومن

مرز گم شده ی تو وآسمان

بیا از خودمان حرف بزنیم

از تنهایی های کنار هم، که خودمان می دانیم

بیا از خودمان گوش کنیم

آنچه را که نمی بینیم

بیا بعدا از خودمان بگذریم

بیا بعدها،

از خودمان بگذریم!

نرسیدن هامان ماندگار تر از ماست!

دوری ِکفشهایمان را وجب زده ای؟

دل ات چقدر برای گرد و،شکستم تنگ شده ؟

برای هم سایگی؟

در خاله بازی ها آبستن چه می شدی؟

وقتی که من مردِ تو بودم و

مرده ی تو

راستش را بگو

تا مدتی پیش دوباره می خواستم به کوچه برگردم

به بازی ها

به لیوانی خالی

که پر از چایی به عطر زن بود

به تیر برق کنار خانه مان

که شانه ی تنهایی ام بود

تا مدتی پیش،امّا

حالا کوچه ها را به واقعیت می چسبانم

به شعرم

به آسمان ام

ورویا را در کف دستان ات می گذارم

تا پرواز

وقتی آسمان لباس عزای خود را می پوشد

بر می گردم و

خیابان را کوچه باران می کنم!

می خواستم برگردم

می خواهم بروم

می خواهیم

دستمان در جیب هم باشد

تا آسمان وزمین گم شوند

در هم

قبل خوابیدن خاطره نگو

روی پوست سیمانی مان می توان گردو شکست

قبل خوابیدن

شبیه دیگری نشو

با کف ِ دستی پیش گویی می توان کرد

وبا دو دست ِ چسبان به سمت ِ آسمان

می شود بیدار ماند

ولبخندی زد و

رویا شد!

۸۷/۶/۲۳

bazygushi — Fri, 19 Sep 2008 00:49:18 GMT

امروز کار زنده ی من تو کافه تمدن با موضوع تمدن بشری شروع شد.به دلایلی کافه تا روز دوشنبه تعطیله ومن از سه شنبه شب از ساعت 9 تا 12 به کارم ادامه میدم.این عکس کارروز اوّله!

آدرس: کافه تمدن /جنوب چهار راه ولیعصر/کوچه ی سرمد/پلاک 8

ویک شعر:

فشار خون

تار می شود

عکسی که هر لحظه می چینم از مردمان ام

صدای مرگ برگ هاست،یا

تار ِ موهایت است که گمراه می کند

دایره هایی به مرکز ِ واحد

حال و روز ِ ثانیه ی بعدی است

به ریشه ی درختی می نگرم

وبه خودم

که تار های صوتی ام را بی مصرف نگذارم

ودستان و

پشت زرورق پاکت ِ سیگارم!

۸۷/۶/۲۵