نام ات که پیاله نبود

چرا تمام خود را به دیگری دادی؟

دریای سرخ وسیاه تفاوت ندارد

وقتی ماهی درون آن نباشد.

می خواهم لای سکوتی که گیاه دارد بجنگم

چقدر ساده ام

مثل زنبقی که خواب مادرش وباد را باهم می بیند.

تاس می اندازم

نان می آید

برای من که رویای زن وکودک داشتم.

گلهای پژمرده ی سارا

که را دارا می کند؟

مدرسه به حرمت تنها عشقبازی مان

روز تولد پروانه گشایش یافت.

خورشید را در میهمانی می بینم

سرخ شده بود

همه چیز در نظرم عریان شد

حتی درخت،کوه ودریا

- خشکسالی باشد میهمان من

تو در حوض بخواب

- می ترسم خواب نهنگ ببینم

خورشید را در کاپشن آبی ام جا می دهم

تا شب بیاید برای ما

سیاهی اش از آن من شد و

سپیدی ماه،برای تو

باز می گردم از خودم

تا خودم

وهمه چیز نو می شود

همه چیز من می شوی؟

فرفره می سازم

فوت اش که می کنی

چرخ روزگار به نفع ماست.

بینی ام به بینی ات که می خورد

بوی عشق به گل ها هم می رسد؟

پیله ای جلوی پایت سر می برم

تمام خونش

باشد روژگان لب ات

خوشبخت تر از گلم که پروانه ام

وتنها تر

چرا که پروانه ام.

در پیچ آخر

دستان ات را تکان دادی

اشکانم پاک شد

تا بهتر ببینم رفتنت را!

فاصله گرفتن از چیزهایی که بهش عادت کردیم وخودمون حس می کنیم انتخابش کردیم خیلی خوبه.وقتی همه ی نقاشی هام یه مرد ویه زن بود،استادم گفت از طبیعت بیجان بکش.وتو همون دوران شخصیت نقاشیم شکل گرفت.یادش به خیر!

آرام آرام

گیسوانت را به مژگان ام وصل می کنم

باد بادکی در آسمان می رقصد

باد موسیقی فولکلور می خواند

بادبادک ها در آسمان می رقصند

من هم

استکانی تنهایی می زنم بالا به سلامتی ات

در خود می شوم بیشتر،تا بی خود

خود را می بینم

تا تو

در باغچه ی حیاتمان پرنده می کارم

آسمان سبز می شود

در بلوغ ام گذشتم از تو

برای آزادی عشق

در کارگاهم مشغول عروسک بازی بودم

نفهمیدم کی رفتی!!

حقیقیان/تابستان 1386

گل یا پوچ بازی می کنم

از بوی تو می فهمد جای گل را زندگی

واز دست من می روی

 خیلی اتفاقی شروع کردم.بی برنامه.اولین شعر هم با چند روز تاخیر نسبت به سالگرد شهادت اش،تقدیم به مصطفی چمران:

آرام نمی گیری در تنگ

هِی می پری بیرون

خواب دریا دیدی؟

بیدار شدی تا لاس بزنی با قلابهای در طول ِ راه

می نویسی وپاک می کنی

پاکی می کنی و

پاک می شوی

می شوی دریا و

ما در قلّاب زندگی می مانیم

تشنه ی تو

در سرت کلاه بود انگاری

به طرح نور

مصطفی! تو کَچَلی؟!

تیر وترکش وخمپاره

سیاهی مورد نیاز تصویر تو بود

وگل

نور شمع نقا شی ات

مصطفی!نقشی یا نقاش؟!

چه ساده بر سفره ی زیبایی نشسته ای و

لقمه برمی داری با دهان روزه

پروانه را چه خوب می فهمی!

مثل گل حرف می زنی!

تو هنوز بزرگ نشدی؟!

مصطفی! چند ساله ای؟

در تنگ کوچکی پرسه می زنم

در آبهایی به جنس دریای تو غرقم

خواب دریا نمی بینم

وسع ام به تنگ اسیر و

بیرون بپرم اگر، می میرم

خوابِ آبِ دریا دیدم

شعرت نوشتم

تا در تنگ خودم ،غرق ِ تو باشم.